Opis
U vremenu potpuno poremećenih vrijednosti, u vremenu kada su blasfemija, licemerje, pohlepa i jad, poput četiri jahača Apokalipse, vehementno zavladale uzdrhtalim svijetom u srpskoj književnosti (u posljednje tri decenije drugog milenijuma) pojavila se, gotovo autohtono i epifanijski, jedna snažna poezija koja nam je ponudila mogućnost i kolektivne i lične katarze; koja nam je ponudila “svemilostivu vodu” u kojoj bi i s kojom bi mogli da operemo svestižuće i nezasitne uprljane ruke oboljelog svijeta. Ova poezija je imala ambiciju da probudi i proširi vidike savremenog svijeta, da u čovjekovom biću otkrije novu mogućnost postojanja, da objavi kompleksniju slobodu, da pokaže da je pjesma izraz čovjekove nepomirljivosti sa ustaljenim načinom života, odnosno, lirsko razlaganje misaonih i emotivnih tokova, uspona i padova, svih zagonetki i tajni, misterija života uopšte. U stvari, ova poezija je predstavljala pokušaj pomijeranja misli i emocija ka nečem nepoznatom i mogućem, ona je bila izraz stalnih preobražaja u čovjeku, ona je bila neprestano traganje koje je (ponekad u molitvenom i ispovjednom, a više u burnom i ekspresivnom tonu) podsticalo kreativne promjene za daljom i dubljom humanizacijom svijeta.
